เข้าไปชมได้ที่นี่ค่ะ  >>>  http://hit.tidtam.com/%e0%b8%97%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%82%e0%b9%88%e0%b8%b2%e0%b8%a7-%e0%b8%97%e0%b8%b1%e0%b8%99%e0%b8%81%e0%b8%a3%e0%b8%b0%e0%b9%81%e0%b8%aa/%e0%b8%97%e0%b9%89%e0%b8%b2%e0%b8%a7%e0%b8%81%e0%b8%b8%e0%b9%80%e0%b8%a7%e0%b8%a3.html

คนส่วนใหญ่ที่อ่านเรื่องนี้แล้ว จะอ่านเรื่องต่อไปนี้ด้วย

• ท้าวกุเวร (0)

ท้าว เวสสุวรรณ เป็นหนึ่งในบรรดาท้าวจตุโลกบาลทั้งสี่ ผู้คุ้มครองและดูแลโลกมนุษย์สถิตอยู่บนสวรรค์ชั้นจาตุมหาราชิกา ซึ่งมีท้าวมหาราชทั้งสี่ปกครอง คือ ท้าวธตรัฏฐะ ท้าววิรุฬหกะ ท้าววิรูปักชะ และท้าวเวสสุวรรณ (ท้าวกุเวร) ประจำทิศต่างๆ ทั้งสี่ทิศโดยเฉพาะท้าวเวสสุวรรณ (ท้าวกุเวร) เป็นใหญ่ปกครองบริวารทางทิศเหนือ ว่ากันว่าอาณาเขตที่ท้าวเธอดูแลปกครองรับผิดชอบมีอาณาเขตใหญ่โตมหาศาล กว้างขวาง และเป็นใหญ่ (หัวหน้าท้าวจตุโลกบาลทั้ง 4 ) กว่าท้าวมหาราชองค์อื่น

ท้าวเวสสุวรรณ เป็น เทพแห่งขุมทรัพย์ เป็น มหาเทพแห่งความร่ำรวย มั่งคั่ง รักษาสมบัติของเทวโลก ทั้งเป็นเจ้านายปกครองดูแลพวกยักษ์ ภูตผีปีศาจทั้งปวง (ในคัมภีร์เทวภูมิ กล่าวไว้ว่า ท้าวเวสสุวรรณได้บำเพ็ญบารมี มาหลายพันปี รับพรจาก พระอิศวร พระพรหม ให้เป็นเทพแห่งความร่ำรวย ) นอกจากนี้หน้าที่ของท้าวเวสสุวรรณมีมากมาย เช่น การดูแลปกป้องคุ้มครองพระพุทธศาสนา, ปกป้องคุ้มครองแก่ผู้นั่งสมาธิปฏิบัติพระกรรมฐาน เป็นต้น

ในคัมภีร์โบราณ ได้กล่าวไว้ว่าผู้ใดหวัง ความเจริญในลาภยศ ทรัพย์สินเงินทอง อำนาจวาสนา ให้บูชารูป ท้าวเวสสุวรรณ หรือท้าวกุเวร

คาถาบูชาท้าวเวสสุวรรณ หรือท้าวกุเวร

อิติปิโสภะคะวา ยมมะราชาโน ท้าวเวสสุวรรณโณ

มรณังสุขัง อะหังสุคะโต นะโมพุทธายะ

ท้าวเวสสุวรรณโณ จตุมหาราชิกา ยักขะพันตา ภัทภูริโต

เวสสะ พุสะ พุทธัง อะระหัง พุทโธ ท้าวเวสสุวรรณโณ นะโมพุทธายะ

&&&&&&&&&&

พระสุตตันตปิฎก ทีฆนิกาย ปาฏิกวรรค เล่ม ๓ ภาค ๒ – หน้าที่ 151

บทว่า  เพราะฉะนั้น  มหาชนจึงเรียกท้าวกุเวรมหาราชว่า  ท้าว

เวสวัณ  ดังนี้  มีเรื่องเล่าว่า  เมื่อพระพุทธเจ้ายังไม่อุบัติ  ท้าวมหาราชนี้

เป็นพราหมณ์  ชื่อ  กุเวร  ได้สร้างโรงหีบอ้อย  ประกอบเครื่องยนต์  ๗  เครื่อง

กุเวรพราหมณ์ได้ให้ผลกำไรซึ่งเกิดขึ้นที่โรงเครื่องยนต์แห่งหนึ่ง  แก่

มหาชนที่มาแล้ว  มาแล้วได้กระทำบุญ.  ผลกำไรที่มากกว่า  ได้ตั้งขึ้นในที่นั้น

จากโรงที่เหลือ  กุเวรพราหมณ์เลื่อมใสด้วยบุญนั้นจึงถือเอาผลกำไรที่เกิด

ขึ้น  แม้ในโรงที่เหลือ  ให้ท่านตลอดสองหมื่นปี.  เขาได้ถึงแก่กรรมไปเถิด

เป็น  เทพบุตรชื่อกุเวร  ในสวรรค์ชั้นจาตุมมหาราชิกา.  ต่อมาได้ครอง

ราชสมบัติในราชธานีชื่อ  วิสาณะ.  ตั้งแต่นั้น  จึงเรียกว่า  ท้าวเวสวัณ.

พระสุตตันตปิฎก อังคุตรนิกาย สัตตก-อัฏฐก-นวกนิบาต  -หน้าที่ 154

ก็สมัยนั้นแล   นันทมารดา  อุบาสิกา   ชาวเมืองเวฬุกัณฏกะ  ลุกขึ้น

ในเวลาใกล้รุ่ง   สวดปารายนสูตรทำนองสรภัญญะ  สมัยนั้นท้าวเวสวัณ

มหาราชมีกรณียกิจบางอย่าง     เสด็จจากทิศอุดรไปยังทิศทักษิณ

ได้ทรงสดับนันทมารดาอุบาสิกาสวดปารายนสูตรทำนองสรภัญญะ

ประทับรอฟังจนจบ  ขณะนั้น  นันทมารดาอุบาสิกา   สวดปารายนสูตร

ทำนองสรภัญญะจบแล้วนิ่งอยู่  ท้าวเวสสวัณมหาราชทรงทราบว่า

กถาของนันทมารดาอุบาสิกาจบแล้ว  จึงทรงอนุโมทนาว่า   สาธุ

น้องหญิง   สาธุ  น้องหญิง  นันทมารดาอุบาสิกาถามว่า   ก่อนท่าน

ผู้มีพักตร์อันเจริญ  ท่านนี้คือใครเล่า.

เว.  ดูก่อนน้องหญิง  เราคือท้าวเวสสวัณมหาราช  ภาดาของเธอ.

บทว่า  โก  ปเนโส   ภทฺรมุข  ความว่า  เพราะเสียงที่ดังถึง

เพียงนี้  ก้องไปในที่ ๆ มีอารักขาไว้ดังนี้  นันทมารดาอริยสาวิกา

ผู้บรรลุผล  ๓  แล้ว ปราศจากความเกรงกลัว  ปิดหน้าต่าง  มีสีเหมือน

แผ่นทองคำ  กล่าวว่า  พ่อปากดี  พ่อปากงาม  ท่านนี้เป็นใคร  เป็นนาค

หรือครุฑ  เป็นเทวดา  เป็นมาร  หรือเป็นพรหม  ดังนี้แล้ว   เมื่อจะกล่าว

กับท้าวเวสวัณ  จึงกล่าวอย่างนี้.  บทว่า   อหนฺเต  ภคนิ  ภาตา   ความว่า

ท้าวเวสวัณ        ทรงสำคัญพระอริยสาวิกาผู้เป็นพระอนาคามีว่าพี่

เพราะพระองค์เองเป็นพระโสดาบัน จึงตรัสว่าภคินิพี่ท่าน   แล้วจึง

สำคัญพระอริยสาวิกาผู้เป็นพระอนาคามีนั้นนั้นว่าเป็นน้องของ

พระองค์อีก  เพราะนางยังอยู่ในปฐมวัย  แต่พระองค์แก่กว่า  เพราะ

ทรงมีพระชนมายุ  ๙  ล้านปีแล้ว  จึงตรัสเรียกพระองค์เองว่า  ภาตา

พี่ชาย.

พระสุตตันตปิฎก ขุททกนิกาย สุตตนิบาต เล่ม ๑ ภาค ๖ – หน้าที่ 365

ในบทว่า  ราชาปิ  ต  เวสฺสวโณ   กุเวโร    นี้มีอธิบายว่า   ยักษ์

นั้นชื่อว่าเป็นพระราชาเพราะอรรถว่าเป็นที่ยินดี    ชื่อว่า  เวสวัณ  เพราะครอง

ราชสมบัติในวิสาณราชธานี.   พึงทราบว่า  ชื่อว่ากุเวรตามชื่อเดิม.   ได้ยินมาว่า

ยักษ์ชื่อกุเวรนั้นเป็นพราหมณ์มหาศาล   ทำบุญมีทานเป็นต้น    เกิดเป็นใหญ่ใน

วิสาณราชธานี  เพราะฉะนั้น  จึงเรียกว่า กุเวร.  ดังที่ท่านกล่าวไว้ในอาฏานาฏิย-

สูตรว่า

กุเวรสฺส  โข  ปน  มาริสา มหาราชสฺส  วิสาณา นาม  ราชธานี

ตสฺมา  กุเวโร  มหาราชา  เวสฺสวโณติ  ปวุจฺจติ.

ความว่า  ข้าแต่ท่านผู้นิรทุกข์ทั้งหลาย   ราชธานีชื่อว่าวิสาณะเป็นของท้าวกุเวร

มหาราช เพราะฉะนั้น ท้าวกุเวรมหาราชจึงมีชื่อว่า เวสวัณ.

ขอนอบน้อมแด่พระรัตนตรัย

เรื่อง เกร็ดเล็กๆน้อยๆของท้าวเวสวัณ

พระสุตตันตปิฎก สังยุตตนิกาย สคาถวรรค เล่ม ๑ ภาค ๒ - หน้าที่ 435

ข้อความบางตอนจาก อาฬวกสูตร

นัยว่า อาวุธ   ๔  อย่างคือ   วชิราวุธ

ของท้าวสักกะ  ๑    คทาวุธของท้าวเวสวัณ  ๑

นัยนาวุธของพญายม  ๑  ทุสสาวุธของอาฬวก

ยักษ์  ๑    เป็นอาวุธประเสริฐในใลก.

ก็ถ้าท้าวสักกะโกรธ     พึงประหารวชิราวุธบนยอดภุเขาสิเนรุ     พึงแทง

ทะลุลงไปภายใต้ได้ตลอด ๑๖๘,๐๐๐  โยชน์.  คทาวุธอันท้าวเวสวัณปล่อยไปใน

เวลาโกรธ   ตีศีรษะของยักษ์หลายพันให้ตกลงแล้ว  กลับนาตั้งอยู่ยังเงื้อมมืออีก

ด้วยเหตุเพียงพญายมโกรธ    มองดูด้วยนัยนาวุธ    พวกกุมภัณฑ์หลายพัน   ล้ม

พินาศไป       เหมือนหญ้าบนกระเบื้องร้อน.     ถ้าอาฬวกยักษ์โกรธ     พึงปล่อย

ทุสสาวุธไปในอากาศ  ฝนไม่ตกตลอด  ๑๒  ปี  ถ้าปล่อยไปในแผ่นดิน  รุกขชาติ

มีต้นไม้และหญ้าทั้งหมดเป็นต้น      เหี่ยวแห้งแล้ว      จะไม่งอกขึ้นอีกในระหว่าง

๑๒  ปี.     ถ้าปล่อยไปในสมุทร    น้ำจะแห้งหมด     เหมือนหยาดน้ำบนกระเบื้อง

ร้อน.  ถ้าปล่อยไปที่ภูเขาแม้เช่นสิเนรุ   ภูเขาพึงกระจายออกเป็นชิ้นใหญ่ชิ้นน้อย.

ขออุทิศกุศลให้สรรพสัตว์

คนส่วนใหญ่ที่อ่านเรื่องนี้แล้ว จะอ่านเรื่องต่อไปนี้ด้วย

• ประวัติท้าวเวสสุวรรณ (0)